DEEL DRIE

Een Fatima spiritualiteit
voor de 21ste eeuw

Hoofdstuk 13

Verschrikkelijke woorden

De gebeurtenissen die plaats hadden gegrepen sinds de Fatima Conferentie van 1992, zouden de meeste priesters vernietigd hebben, vooral die ene die nu onder druk gezet werd met "administratieve decreten", bedoeld om het leven uit zijn apostolaat te persen door hem eruit te verwijderen, hij die met bisschoppen in Mexico wou spreken over de bekering van Rusland die juist onmogelijk gemaakt was in Balamand.

Niettemin ging Pater Gruner kalm verder met zijn volgende oproep aan de bisschoppen, terwijl de Balamand verklaring aanvaard werd en het bizarre "Interview met Zuster Lucia", gepubliceerd door Carlos Evaristo, voor waar werd aangenomen door diegenen die visioenen met meer oecumenische boodschappen wensten om de strenge waarschuwingen van Fatima te vervangen.

De beslissing om een Tweede Internationale Vredesconferentie in Mexico te houden lijkt misschien voor de meesten een zelfmoordmissie. Maar Pater Gruner zag het als een gouden kans om nog dieper op de dwingende redenen voor de collegiale toewijding van Rusland in te gaan. Hij kon niet vergeten dat de woorden van de Heer aan Zuster Lucia in Rianjo een van de meest vreeswekkende profetieën en verwijten inhielden in een eeuw van Mariale verschijningen:

In de boodschap van augustus 1931 gaf de Heer in Rianjo, Spanje, Zuster Lucia een strenge waarschuwing die ze aan heel de hiërarchie moest doorgeven. Hij zei: "Maak het bekend aan Mijn gezanten dat zij in het geval dat zij het voorbeeld van de Koning van Frankrijk volgen door de uitvoering van Mijn bevel uit te stellen, ze hem ook in het ongeluk zullen volgen."176

De Heer verwijst hier naar het ongeluk van Koning Lodewijk XVI, die de derde koning was die het plan van de Heer, gegeven door de H.Margaretha Maria, om Frankrijk aan het Heilig Hart toe te wijden, afwees. Omdat hij er niet in geslaagd was de toewijding te volbrengen, werd Lodewijk XVI in 1793 door de Franse revolutionairen onthoofd. Via Zuster Lucia waarschuwde de Heer de Paus en de bisschoppen over het lot dat hen wacht die de door God gevraagde toewijding van een land weigeren uit te voeren.

De oude "stok achter de deur" tegen Pater Gruner is dat hij "niet trouw" is aan de Paus. Zijn critici hebben nooit de moeite gedaan om uit te leggen of het dan wel loyaal is van een onderdaan om een grove waarschuwing te negeren van een Goddelijke boodschapper omtrent het leven van zijn soeverein. De Heer had geen theekransje voorspeld wanneer Hij Zuster Lucia in Rianjo vertelde dat Zijn gezanten de voetsporen zouden volgen van de onthoofde Lodewijk XVI als ze geen aandacht schonken aan Zijn bevelen in Fatima. Als het iemand aan trouw ontbrak, dan waren het wel de critici, die de waarschuwing van God bleven verbergen voor de Paus en de bisschoppen.

Waar kon men er de bisschoppen beter aan doen herinneren dan in het kloppende hart van een land dat doorheen haar lange geschiedenis het centrum van de vervolging van de Kerk geweest is : Mexico ?

Er wordt beweerd dat dertig miljoen mensen op fluisterafstand van elkaar wonen in Mexico City. Hier met het vliegtuig landen in de oceaan van licht die deze mensen 's nachts aansteken, moet ongeveer het hetzelfde gevoel geven als de schok die Cortes ervoer toen hij door de hoge bergpas van Popacatapetl kwam en de hoofdstad van Montezuma aan zijn voeten zag liggen. Mexico is het centrum van een aparte wereld. Het was in dit snel kloppende hart van deze bedreigde wereld dat de Tweede Internationale Vredesconferentie voor bisschoppen werd georganiseerd in november 1994.

In de maanden die de conferentie voorafgingen, werden uitnodigingen naar al de bisschoppen van de wereld en aankondigingen naar geïnteresseerde kerkelijke verenigingen gestuurd. 150.000 Posters van de conferentie werden uitgedeeld en meer dan 500.000 nummers van een speciale uitgave van The Fatima Crusader werden opgestuurd naar sympathisanten.

Om de conferentie voor te bereiden, moest Pater Gruner in de lente van 1994 eerst Bisschop Fuentes ontmoeten, de bisschop van een klein bisdom in Mexico, die hij in 1992 in Fatima had leren kennen. Eerst leek Bisschop Fuentes opgetogen met het voorstel voor een conferentie en werkte hij bijzonder goed mee. Hij schreef aanbevelingsbrieven voor de Mexicaanse bisschoppenconferentie, het CEM. Abt Schullenberg, Rector van het heiligdom van Guadeloupe, moedigde Pater Gruner aan om de Aula Magna te gebruiken, de grote hal in Lago de Guadeloupe, waarvan de CEM de eigenaar is.

Op 2 mei ging de secretaris-generaal van de CEM, Bisschop Ramon Godinez Flores ermee akkoord de Aula Magna conferentiezaal te verhuren,177 dezelfde zaal waar de Mexicaanse bisschoppen hun jaarlijkse bijeenkomst hielden. Op 5 mei aanvaardde en incasseerde de CEM de cheque, waarvan de achterkant een machtigingsclausule bevatte, die aanduidde dat de machtiging en storting van de cheque een akkoord inhielden met de verhuur van de Aula Magna conferentiezaal. Alles verliep vlot - te vlot.

Door de zenuwslopende drukte bij het organiseren van de conferentie, was het normaal dat de tekenen en signalen van een vastberaden oppositie niet opgemerkt werden of niet met voldoende aandacht behandeld werden. In de kantoren van het Vaticaans Staatssecretariaat stelde de oppositie haar troepen op. Ze waren klaar voor actie.

2 oktober: Een brief van Bisschop Flores, een maand vroeger gedateerd, arriveerde in Pater Gruners Canadese hoofdkwartier. Hij bevatte de tweede van de cheques die oorspronkelijk waren verstuurd om extra kamers voor de gebeurtenis te reserveren. De brief zelf kondigde aan dat de reservatie van de Aula Magna zaal afgelast werd. De verbazingwekkende woorden die gebruikt werden, waren:

    "...dit beëindigt de mogelijkheid om de eerder genoemde bijeenkomst te houden."178

Niet helemaal. Er bleven slechts vijf weken over tot de openingstoespraken van de conferentie, waarbij meer dan 100 bisschoppen aanwezig gingen zijn. Niettemin paniekeerde er niemand. Nadat de brief met de afgelasting gekomen was, was de meest dringende behoefte die aan alternatieve faciliteiten in Mexico City. Dit werd klaargespeeld. Godzijdank zou de Tweede Fatima Vredesconferentie kunnen plaatshebben in het Sheraton Maria Isabele Hotel aan de Paseo de la Reforma.

Het was toen dat het apostolaat de grote leugen leerde kennen. Helemaal van Rome naar Mexico. In het begin was het louter een gerucht. Toen dook er een brief op die naar elke bisschop in de wereld was gestuurd via het wereldwijde netwerk van Pauselijke Nuntiussen. Pater Gruner begon briefjes te ontvangen van bisschoppen die van de conferentie van bisschoppen van hun eigen land de raad kregen niet deel te nemen aan de Fatima Conferentie omwille van advies dat hen gegeven was door de Nuntiussen van elk land. De brief van het Vaticaan was een gerecycleerde versie van dezelfde verklaring die in L'Osservatore Romano en elders was gepubliceerd door Aartsbisschop Sepe en Kardinaal Sanchez om de conferentie van 1992 te dwarsbomen.179

De brief verwees weer naar het oude verzinsel dat Pater Gruner geen "toestemming van een kerkelijke autoriteit" had om de conferentie in Mexico City te houden. Dit ondanks het feit dat het duidelijk was dat bisschoppen van de katholieke Kerk de "toelating" van Vaticaanse bureaucraten om een private religieuze conferentie bij te wonen niet nodig hadden. Om het nog absurder te maken, er bestaat zelfs geen enkel officieel mechanisme in het Vaticaan om zulke private gebeurtenissen "officieel toe te laten". De "verklaring" was vernederend en beledigend voor de bisschoppen en gaf (zoals degenen die ze uitvaardigden verwacht hadden) aanleiding tot massale verwarring en opschudding.

De brief was een schoolvoorbeeld van een letterlijk ware leugen: ja, er was geen "kerke-lijke toestemming" voor de conferentie, maar er was er helemaal geen nodig. Door het gebruik van deze leugen die letterlijk waar is, hoopten de bureaucraten de indruk te wekken dat bisschoppen - die door de goddelijke constitutie van de Kerk de leiders van hun eigen bisdommen zijn en zich alleen maar aan de Paus moeten verantwoorden - op een of andere manier toch onderworpen konden worden aan een reisverbod opgedrongen door een paar Vaticaanse bureaucraten in de Congregatie voor de Geestelijken!

Het kerkelijk recht is duidelijk, en de wet was niet veranderd sedert de laatste conferentie, toen kerkelijke advocaten uitdrukkelijk hadden verklaard wat iedereen al wist: er is absoluut geen "toestemming van een kerkelijke autoriteit" nodig voor om het even welke gelovige, laat staan bisschop, om een private Maria-conferentie bij te wonen. In tegendeel, het zou tegen het kerkelijk recht zijn om zo'n toestemming te eisen. De bureaucraten daagden eigenlijk openlijk de huidige codex van het kerkelijk recht, die door Paus Johannes Paulus II was uitgevaardigd, uit - een codex die door de Voorzienigheid uitdrukkelijk vermelde dat de gelovigen het natuurlijk recht hadden verenigingen te vormen, bijeenkomsten te houden en hun zorgen omtrent kerkelijke zaken mee te delen aan de gewijde bedienaars.

(De gedetailleerde klacht tegen enkele Vaticaanse bureaucraten werd officieel neergelegd bij Zijne Heiligheid Paus Johannes Paulus II op 20 november 1996, volledig volgens de voorzieningen van het kerkelijk recht voor gevallen zoals deze, waarin een kerkelijke ambtsbekleder grof misbruik maakt van zijn machtspositie.)

De modernisten hadden datzelfde recht bijna 30 jaren lang misbruikt om straffeloos hun bonte bijeenkomsten te houden en ketterse manifesten uit te geven. Vreemd genoeg hadden de bureaucraten het nooit nodig gevonden om deze modernistische vergaderingen te verbieden door brieven naar het wereldepiscopaat te sturen via de Nuntiussen.

Om een van de vele voorbeelden aan te halen: in augustus 1995 werd de 25ste verjaardag van de linkse Campagne voor Menselijke Ontwikkeling (CHD) gevierd in Chicago. Op deze gebeurtenis waren 25 bisschoppen, waaronder drie kardinalen bijeengekomen met priesters, nonnen, ex-nonnen en leken. De conferentie promootte linkse politieke acties, lachte met "het religieuze recht", promootte het "anti- patriarchale" feminisme en riep op tot verbetering van de rechten van zogeheten "minderheden" zoals homoseksuele mannen en vrouwen.

Zaterdagmiddag bevatte de liturgie van de CHD heidense dansen bij de offerande, gebracht door meisjes in nauwsluitende gympakjes en uitgesneden topjes, en schandalig oneerbiedig gedrag tegenover het Heilige Sacrament na de communie, toen ongeveer 10 "lekenhelpers" zich verzamelden rond het altaar en oneerbiedig het geheiligde Brood en de Wijn binnenschrokten alsof ze op een feestje waren, luid pratend en babbelend met elkaar. En dit alles op een armlengte van de 25 bisschoppen die gewoon bleven zitten en kijken.180

Niet één van de bisschoppen die deze gebeurtenis bijwoonden, werd berispt door de Roomse autoriteiten. Maar de modernisten vergaderden natuurlijk niet om de "ontoelaatbare" boodschap van Fatima te verspreiden.

Ook al overtrad de Mexico Conferentie op geen enkele manier het kerkelijk recht of de gewone kerkelijke praktijk, toch zegde een meerderheid van de bisschoppen die van plan waren geweest te komen af nadat ze het bericht van de Nuntiussen ontvangen hadden. Vanwaar het hoge aantal slachtoffers ? Omdat de brief, zonder ooit een expliciete leugen te vertellen, duidelijk twee foute dingen beweerde: dat Pater Gruner een soort van kerkelijke straf had gekregen en dat iedere bisschop die de conferentie zou bijwonen een daad van ongehoorzaamheid zou stellen. De inhoud van de brief was bestudeerd dubbelzinnig. Er werd Pater Gruner geen specifiek misdrijf verweten, noch werd er een expliciet verbod om naar de conferentie te gaan aangekondigd - omdat er geen misdrijf en verbod was. In de achttien jaren van zijn priesterschap was Pater Gruner nooit beticht geweest van om het even welke overtreding tegen de Kerk. Dit gold ook voor het apostolaat. De "verklaring" was pure lucht. Maar de lucht miste zijn uitwerking niet.

Voor een buitenstaander lijkt het politieke manoeuvre van het kliekje bureaucraten niets minder dan bizar, en zelfs uitgesproken wraakzuchtig, bij de herinnering aan de niet kleine kater die ze opliepen door de conferentie in 1992. De meeste priesters zouden zodanig geïntimideerd zijn dat ze het project zouden opgeven en nieuwe winden zouden zoeken om het zeil te vullen. Dit gebeurde echter niet. Ondanks de terugtrekking van vele bisschoppen, en de blijvende bemoeienissen van steeds dezelfde Vaticaanse bureaucraten, ging Pater Gruner verder met het vervolledigen van de plannen voor de conferentie. Deze vastberadenheid was, zoals vele leden van het apostolaat het noemden, typisch voor Pater Gruner.

Bisschop Flores maakte publiekelijk gebruik van de brief van de Nuntiussen om zijn afgelasting van de conferentie in de zalen van het CEM te "rechtvaardigen". Terwijl Bisschop Flores zijn best deed om alles onder het tapijt te vegen, en terwijl Pater Gruner verder bleef werken om zijn eindstreep te halen, probeerde de oude slang de conferentieplannen verder te wurgen.

Vanuit het Midden Oosten kwam er nieuws dat een bisschop een visum geweigerd werd omwille van het feit dat de conferentie niet goedgekeurd was door de Mexicaanse overheid. Ongelofelijk genoeg had de Mexicaanse overheid inderdaad aangekondigd dat ze de bijeenkomst niet had "toegelaten".

21 oktober: een officieel communiqué van de Mexicaanse overheid onthulde dat het Bisschop Flores was die naar het ministerie van Binnenlandse Zaken was gegaan om er de conferentie te veroordelen. Op dezelfde dag werden de bemoeienissen van Bisschop Flores bevestigd door het Consulaat-generaal van Mexico, in Toronto.

Ambtenaren van de Mexicaanse overheid konden niets doen. Op het bevel van het ministerie van Binnenlandse Zaken konden zij geen visa uitgeven aan buitenlanders die de conferentie bij wensten te wonen. Mexicaanse Consulaten over heel wereld mochten geen visa uitreiken, omdat de Secretaris-generaal van de bisschoppenconferentie in Mexico, Bisschop Flores, zijn compleet onnodige "toelating" voor de conferentie niet had gegeven.

Er waren zowel fysieke als logistieke problemen voor de bisschoppen die de opgeblazen brief van de Nuntiussen niet doorzien hadden en visa hadden kunnen bemachtigen (meestal door het precieze doel van hun reis niet te vermelden). Reservaties waren in sommige gevallen al van maanden op voorhand gemaakt. Nog erger, de problemen van de gastsprekers van de conferentie namen toe. De betalingen, die gedaan waren omwille van de uitgelezen kans om voor bisschoppen te spreken, bleven achterwege.

Al deze obstakels zorgden ervoor dat Pater Gruner er toch even bij stilstond of er wel een weg rond de groeiende problemen bestond. Maar hij bleef ervan overtuigd dat het zijn plicht was om door te gaan. Hij kon niet leven met de kennis dat er zielen verloren gingen doordat de verzoeken van O.L.Vrouw begraven en vergeten waren in zovele delen van de Kerk:

    "Ik geloof bewust dat elke dag dat de toewijding van Rusland zoals die gevraagd is door O.L.Vrouw, uitgesteld wordt, vele mensen sterven in staat van ongeloof en andere doodzonden. Tenzij ze zich miraculeus bekeren op hun sterfbed, zullen ze naar de hel gaan. Op die manier gaan er, door elke dag van vertraging, vele zielen voor eeuwig verloren, en barsten er over de hele wereld oorlogen uit. Alleen al sinds 1984, toen de toewijding zogezegd plaatsvond volgens de overtuiging van de slecht geïnformeerden, zijn er meer dan 10 miljoen mensen gesneuveld in nieuwe oorlogen. Als je de onverklaarde, maar heel reële oorlog tegen de ongeborenen beschouwt, zijn er sinds 1984 in heel de wereld meer dan 600 miljoen slachtoffers gevallen. Rusland is sinds haar zogenaamde toewijding in 1984 de plaats geworden waarheen Poolse katholieken gaan voor een abortus. Is dit de oogst van de toewijding, waarvan O.L.Vrouw beloofde dat ze vrede op aarde zou brengen ? Alsjeblieft! Elke dag uitstel betekent meer dan 100.000 onschuldige slachtoffers in deze oorlog. Het is tragisch dat de bisschoppen van de wereld toelaten dat de waarheid omtrent Fatima voor hen verborgen wordt. Toch is het alleen maar door hen dat de oorlogen en het geweld zullen stoppen, wanneer zoals O.L.Vrouw van Fatima zei 'Mijn verzoeken vervuld zullen worden, zullen er vele zielen gered worden en zal er vrede zijn.' Dit is tenslotte de reden voor ons harde werk om de toewijding te doen plaatsvinden."
    "Als ik, zoals iedereen, niet doe wat ik kan om de waarheid bekend te maken, dan zal iedereen van ons die niets doet medeplichtig zijn aan deze ramp, omdat we ervan wisten maar niets deden."

De conferentie zou dus doorgaan. Tijdens lange planningsessies in het apostolaat, werden nieuwe regelingen uitgedokterd om het bureaucratisch offensief tegen te gaan. Coralie Graham herinnert zich het volgende: "We waren vastberaden om op een waardige en elegante manier faciliteiten voor de bisschoppen die zouden komen te voorzien. Godzijdank kregen we veel hulp van vrienden van het apostolaat, zoals Ray Flores en Louis Acosta, wiens vloeiend Spaans cruciaal was om de schade die ons in Mexico City was toegebracht, te beperken en de conferentie weer op gang te krijgen."

8 november: De tolken achteraan in de conferentiezaal in het Maria Isabela Hotel begonnen met hun simultaanvertaling van de openingstoespraken van de Tweede Internationale bisschopppenconferentie. Een moment van triomf voor O.L.Vrouw van Fatima - en een dag om de ironie te smaken in de brief van oktober van Bisschop Flores waarin hij zo vol vertrouwen had verklaard dat:

    "...dit de mogelijkheid voor het houden van de eerder vermelde bijeenkomst beëindigt."

De schade was ernstig geweest, maar niet dodelijk: van de meer dan 100 bisschoppen die voor de druk van de Nuntiussen gezegd hadden dat ze de conferentie zouden bijwonen, zou er slechts een fractie in Mexico City aankomen. Maar hun komst getuigde van het feit dat een paar Vaticaanse bureaucraten er niet in geslaagd waren de goddelijke constitutie van de Kerk en de natuurlijke rechten van de gelovigen volledig teniet te doen. Het gordijn ging voor een moment open, en tenminste enkele bisschoppen hadden beseft dat, zoals de Tovenaar van Oz, de bureaucraten mensen waren zoals iedereen, die de hendels bedienden van een machine die veel intimiderend lawaai en rook veroorzaakte, maar geen legitieme macht over hen had. Ze beseften dat de enige macht die deze mannen met hun groot apparaat uitoefenden, de macht van de vrees was, en zij hadden hun vrees overwonnen.

Pater Gruner was zeer bezorgd over het feit dat zoveel bisschoppen toch geïntimideerd waren door het groepje bureaucraten in het Vaticaan, en niet deelnamen. Pater Gruner vertelt over deze tragedie:

"Ook al waren we totaal in regel met al de wetten die de Kerk voorschrijft betreffende conferenties, wetten die in de codex van het kerkelijk recht van 1983 zijn opgenomen en uitgevaardigd werden door Zijne Heiligheid Paus Johannes Paulus II, toch deed de groep Vaticaanse bureaucraten haar best om de conferentie te verhinderen. Deze ambtenaren waren duidelijk in strijd met de codex zoals die door Zijne Heiligheid werd opgesteld."

"Spijtig genoeg word ik door de gemene aanvallen van deze bureaucraten afgeschilderd als ontrouw aan Zijne Heiligheid."

"Niets is minder waar. Ik voel een diepe liefde en genegenheid voor Zijne Heiligheid, en ik beschouw mezelf als 'een trouwe zoon van de Paus'. Ik ben tegen sommige mensen die hem vandaag omringen, omdat ik de Paus probeer te waarschuwen dat hij in groot gevaar verkeert. Ik kan de erge waarschuwing gericht aan de hiërarchie, die Jezus aan Zuster Lucia gaf in Rianjo, niet vergeten."

Pater Gruner gaat verder: "Tot nu toe is bijna elke profetie die in Fatima gegeven werd werkelijkheid geworden. De weinige die nog resten zullen plaatshebben in de nabije toekomst. Francisco en Jacinta zouden niet lang meer leven na de verschijningen, ze stierven inderdaad. O.L.Vrouw voorspelde de Tweede Wereldoorlog, die zou beginnen tijdens het Pontificaat van Paus Pius XI, en het geschiedde op de manier die Zij voorspeld had. O.L.Vrouw van Fatima voorspelde een aantal andere wereldgebeurtenissen die ook hebben plaatsgevonden. Het is duidelijk dat de profetie die zegt dat de levens van onze Heilige Vader en de bisschoppen van de wereld in gevaar zijn, serieus moet genomen worden."

*

Het Sheraton Maria Isabele op de Paseo de la Reforma, in het centrum van Mexico City was erg geschikt voor het ontvangen van de kerkvaders. Doorheen haar geschiedenis heeft de Kerk zich nooit laten intimideren door gevaar of controverse. Het symbolisme van sluiers, kruisen en mijters kon niet onopgemerkt voorbijgaan in Mexico. Nog niet zo lang geleden konden katholieke geestelijken neergeschoten worden voor het dragen van geestelijke kleding in deze stad, op dezelfde manier waarop Pater Pro en de Cristeros werden neergeschoten tijdens de Mexicaanse revolutie - plots, zonder veel omhaal. De Internationale Vrijmetselarij had in de twee laatste eeuwen heel hard geprobeerd om de Kerk uit Mexico te houden. Nu kwamen bepaalde kwade krachten weer in de buurt van de overwinning, maar dan onder het mom van modernisme en vanuit het Vaticaan zelf.

Die historische les was niet verspild aan de bisschoppen die in de hotellobby verschenen in de kledij van hun functie. In een land waar borstkruisen zeldzamer zijn dan reisduiven, staarden de hotelbedienden, taxichauffeurs, straatverkopers en voorbijgangers met open mond naar de zo openlijk gedragen tekenen van het geloof. Ze hadden redenen om zo verbaasd te zijn - buiten het hotel herinnert een standbeeld van Gloria Liberty er iedereen aan die uit de ramen van de conferentiezaal kijkt dat de macht in Mexico in die handen is die eens het altaar en de kroon deden wankelen in het Frankrijk van Robespierre en Fouquier-Tinville.

De aanwezigheid van deze bisschoppen in Mexico City was een welbespraakt gebaar van toegelaten oppositie tegen de kerkelijke bureaucraten die erop gebrand lijken elk element van de katholieke Traditie te onderdrukken. Het lijkt erop dat het elke bisschop vandaag de dag toegelaten is te walsen met ketters en de polka te dansen met ontrouwen, bizarre geloven te vlijen, voor dissidenten op de knieën te vallen en een homoseksuele theologische maffia zijn seminaries te laten vervormen en desinformeren. Toch moesten bisschoppen hard vechten tegen Vaticaanse oppositie als het erop aankwam een conferentie gewijd aan O.L.Vrouw van Fatima bij te wonen. Was het een conferentie van ketters geweest, de reis naar Mexico zou moeiteloos verlopen zijn.

In ketterse vergaderingen is er het recht op vrije meningsuiting en samenkomst. Conferenties over de volledige boodschap van Fatima worden langs alle kanten onderdrukt. Dit verschil is een verbazingwekkend voorbeeld van het feit dat de ostpolitik het enige "dogma" is dat bepaalde bureaucraten in het Vaticaan met hand en tand willen verdedigen.

Door naar Mexico te reizen weerspiegelden deze bisschoppen de krachtige, en toch nederige katholieke geest van Mexico zelf. Mexico is een cultuur en een wereld die uniek is zelfs onder de vele landen waar de Kerk door de jaren heen geleden heeft. 100 Jaar lang stonden priesters en bisschoppen in deze diep-katholieke natie aan het hoofd van een met uitsterven bedreigde soort. Het overleven van de Kerk in Mexico is de geschiedenis van Mexico. Bisschop Clement Kelly, een van de meest gerespecteerde historici over Mexico, schreef vanuit het Mexicaanse perspectief over de manier waarop de Kerk hoe dan ook altijd overleefde:

    "De historicus let altijd op het moment waarop Zij (de Kerk) Haar intrede doet op om het even welke scene. Hij kan er altijd zeker van zijn dat Ze, als Ze niet aanwezig is op het podium waar het menselijke levensdrama gespeeld wordt, wel ergens in de coulissen staat of misschien het gordijn opent en sluit. Zij houdt van de rustige en vreedzame gedeeltes, minacht zelfs komedie niet, maar de tragedie is Haar leven."181

Naast het Maria Isabele Hotel staat de Amerikaanse ambassade. Dagenlang kwam er steeds oproerpolitie langs, met het doel grootscheepse protestacties tegen het voorstel 187 van Californië te kunnen controleren. Dit was ook passend - Voorstel 187 moest Mexicaanse katholieken uit de Verenigde Staten houden. Mexico is vreemd wat dat betreft. Het is zowel een plaats waaraan katholieken wensen te ontsnappen, als een veilige haven waarin het katholiek geloof kon overleven ondanks de plunderingen van de vrijmetselaars. Zo lijkt het alsof altijd iemand probeert ofwel de katholieken buiten Mexico te houden, ofwel hen er met geweld terug naar toe te brengen.

Pater Gruner geloofde dat de conferentie door moest gaan omdat de tragedie van het verleden van Mexico misschien wel de tragedie kon weerspiegelen die de Universele Kerk wachtte als het bevel van O.L.Vrouw van Fatima niet opgevolgd werd. Een aanwijzing van het belang van de conferentie kwam er in de luchthaven van Mexico City, toen Pater Nault, een priester die altijd zijn toog draagt, door een man aangesproken werd die hem vroeg of priesters nu in het openbaar met hun toog mochten gezien worden in Mexico. Toen Pater Nault een bevestigend antwoord gaf, bekeek de man hem op zo'n manier dat hij Nault deed denken aan het beeld van dode Cristeros die in bomen hingen tijdens de Mexicaanse Revolutie. Natuurlijk duurt de revolutie tegen de Kerk verder in elk land van de wereld. Daarom verscheen O.L.Vrouw in Fatima. En daarom waren de bisschoppen naar Mexico City gekomen.

De openingsmis voor de conferentie begon op tijd in het heiligdom van O.L.Vrouw van Guadeloupe. Tien miljoen pelgrims per jaar komen er bidden voor de Tilma van O.L.Vrouw waarop Haar miraculeuze gelaat verschijnt. Al de conflicten, crises en gevechten van de Kerk verdwijnen uit de gedachten terwijl die kleine groep bisschoppen op een rij staat om de H.Mis te vieren. Toen gebeurde er iets. Toen de bisschoppen binnenkwamen, passeerden ze in een enkele rij voor de beeltenis op de Tilma. Iedereen die het gezien heeft, er voorbij gegaan is, kan het je bevestigen: de beeltenis leeft.

Men kijkt ernaar. Ze kijkt terug. En de wereld verandert. Die bisschoppen die erop stonden aan de conferentie deel te nemen, verzamelden zich bij hun aankomst aan de Tilma om in de levende ogen van Gods Moeder te kijken. Ze keek terug naar hen. Miljoenen hebben Haar blik ervaren. Een levende persoon kijkt vanuit de Heilige Tilma, een persoon die zich onderwerpt aan de blikken van de nieuwsgierigen omwille van haar Zoon. Zij is inderdaad levend.

Misschien was het daar in het heiligdom voor de Tilma, dat de vastberadenheid om door te gaan met de conferentie ondanks de weinige deelnemers, groeide. Vanaf dat moment werd de conferentie met gemak gehouden. Terwijl ze de H.Mis opdroegen voor de Tilma, werden de bisschoppen bezongen door een speciaal bijeengekomen groep Mexicaanse muzikanten. De muziek van de Mexicanen herinnerde hen eraan dat ze aan de voet van de Tepeyac heuvel stonden, de plaats waar O.L.Vrouw aan Juan Diego de wil van de Hemel zelf vertelde, met zo'n welsprekendheid dat Ze de hele natie Mexico doorheen de eeuwen, ondanks vervolging, deed weerklinken van haar lof.

Zelfs de verschrikkelijke architectuur van het nieuwe heiligdom van O.L.Vrouw van Guadeloupe kon de onblusbare Maria-devotie van de Mexicanen die er samenkomen niet verminderen. Zoals de meeste post-conciliaire kerkelijke architectuur is het nieuwe heiligdom een onvatbare botsing van stijlen, die de verschillende ideologieën in de Kerk die om de macht streven, lijkt weer te geven. Het biedt geen enkele weergave van de luister van het geloof, de tradities van het verleden en de autoriteit van de Kerk. Zelfs geen echo van de beroemde kathedraal waar eerst de Heilige Tilma huisde, is te merken in het nieuwe heiligdom. Ze staat er als een holle, lege trommel van cement, een verschrikkelijke betonnen tent opgezet over de miraculeuze afbeelding van Guadeloupe.

Voor de mensen van Mexico weerspiegelt de mastodont van een lege schelp niets van hun cultuur of geloof, hetgeen, vanaf de geboorte gevoed werd door het Tabernakel van de levende Heer. Wat het Tabernakel in het heiligdom betreft, het proberen te vinden in dit architecturaal niemandsland zou al een hele Mexicaanse feestdag kunnen in beslag kunnen nemen. Wie kon er dan ook verrast zijn dat Rector Schullenberg, die de constructie van het gebouw geleid had, recent zou gezegd hebben dat O.L.Vrouw zelfs nooit in Guadeloupe verschenen was.182 De hieruit resulterende publieke verontwaardiging zou zijn ontslag als Rector veroorzaken - eens te meer bewijzend dat de plicht van het verdedigen van de integriteit van het geloof soms afgewenteld wordt op de boze leken, die terecht opkomen tegen ijdele geestelijken.

Ondanks de kilheid van de plaats, ontroerden de hartelijke welkomstwoorden en erkenning van Bisschop Salazar tijdens zijn eerste H.Mis in de Guadeloupe Basiliek, Pater Gruner en zijn groep ten zeerste:

"Ik ben hier precies omdat O.L.Vrouw me geroepen heeft door de uitnodiging van Pater Gruner en zijn groep. Er is hier iets kostbaars omdat het vrede is dat we zoeken."

Maar niemand die deze dag aanwezig was bij de opening van de conferentie kon vermoeden dat de giftige brief van het Vaticaan een stem op het podium van de conferentie zou brengen, die zou snijden als een tweesnijdend zwaard, en bijgevolg het gordijn in stukken zou scheuren dat de krachten moest verbergen die de conferentie hadden proberen te dwarsbomen.

Het dramatische moment kwam er toen Aartsbisschop Emmanuel Milingo, gestationeerd in het Vaticaan, het conferentiepodium betrad. Door deze broeder van Petrus werden Kardinaal Sanchez en Artsbisschop Sepe zwaar op de vingers getikt. Ook het Vaticaans staatssecretariaat werd zwaar berispt omwille van haar misbruik van de Nuntiussen om bisschoppen zo te intimideren dat ze niet naar de conferentie zouden gaan. Aartsbisschop Milingo verklaarde krachtig dat de Waarheid niet kan opgesloten worden in het attachékoffertje van een nuntius.

De opzettelijke onderMijning van zijn eigen persoonlijke en onwankelbare trouw aan de Heilige Vader in de brief naar de bisschoppen was de directe aanleiding voor zijn dramatische verklaring aan het verbaasde publiek. Hij leverde zijn commentaar in de vorm van een autoritair verwoord protest. Hij sprak niet de conferentie toe, maar richtte zich als een gewijde bisschop van de Kerk van Rome tot die krachten die hem ervan willen weerhouden hadden aan de conferentie deel te nemen.

Zwaaiend met een brief van de Nuntius van Nigeria die de bisschoppen beval niet deel te nemen aan de conferentie, Archbishop Milingo verbaasde hij de toehoorders met een welsprekende verwoorde verdediging van de voorrechten van het episcopaat, die de bureaucraten niet leken opgemerkt te hebben. Hij veroordeelde de brief van de Nuntius als een niet geoorloofde poging om zijn vrijheid van denken en handelen af te nemen. Hij noemde de brief misbruik van macht, een belediging en vernedering voor ieder die hem ontving, en hij vermeldde de vele lege stoelen, die het aantal minder moedige en geïntimideerde prelaten weerspiegelden.

Blijkbaar was de "godsdienstvrijheid" van Vaticaan II opgeschort in het hotel Maria Isabele, en werd deze vrijheid de gewijde leiders van haar eigen Kerk ontzegd. De leken die zich aan het voorbereiden waren om hun geestelijke leiders toe te spreken zouden geen vrije meningsuiting hebben, juist daar waar O.L.Vrouw van Guadeloupe de wil van de Hemel had meegedeeld. Op dit alles vestigde Aartsbisschop Milingo, een kerkvader met 6 miljoen gelovigen, de aandacht. De brief omhoog houdend, zodat iedereen hem kon zien, had hij het over de grove nalatigheid van de leiders en leken van de Kerk vandaag met een klaagzang voor het huidige episcopaat: Waarom maken we geen nieuwe volgelingen voor Christus ? Omdat de bisschoppen "beven van angst!" riep hij uit. Waarom ? Omdat ze geen echt gezag hebben.

Waarom hebben ze geen echt gezag als ze gewijde bisschoppen zijn ? Omdat een groep bureaucraten in het Vaticaan totaal straffeloos per brief bisschoppen kan dicteren over wat ze wel en niet mogen doen.

Waarom worden ze niet tegengehouden ?

Omdat bisschoppen die tegen hen ingaan verplaatst worden naar het einde van de wereld, verwijderd van alle voordelen, beperkt op alle mogelijke manieren! Ze leven met opgeschort gezag, verklaarde hij boos. Als de Vaticaanse bureaucraten het welletjes vinden, dan kan de bisschop met pensioen. In zo'n omstandigheden is het episcopaat enkel een dekmantel voor de spelletjes van anonieme en onzichtbare bureaucraten.

De bureaucratisering van de Heilige Stoel beschadigde de goddelijke constitutie van de Kerk, verhinderde bisschoppen te handelen volgens hun geweten en ontnam de gelovigen hun Godsgegeven recht om de Heilige Vader te vragen Rusland toe te wijden:

    "Ik heb ook duizenden aan de Paus geadresseerde brieven ontvangen die de toewijding van Rusland aan het Onbevlekte Hart van Maria vragen. Ik heb sinds 1991 zelf vele, vele van deze brieven doorgegeven aan het Staatssecretariaat... Ik ben er zo goed als zeker van dat ze het Secretariaat niet meer verlaten hebben. Ik neem het de bisschoppen echt niet kwalijk. Als er zijn die vechten, zijn het er weinig. En brieven zoals deze doen bisschoppen de moed helemaal in de schoenen zinken."

Maar wat dan met de "gehoorzaamheid aan de Heilige Stoel" ? Moeten bisschoppen bevelen van het Staatssecretariaat niet opvolgen ? Aartsbisschop Milingo herinnerde er zijn broeders bisschoppen aan dat de Heer geen Vaticaanse secretarissen heeft aangesteld om te heersen over de nakomelingen van Zijn apostelen en dat het een valse gehoorzaamheid was die de anti-Fatima krachten voorstaan:

    "Deze brief van de Nuntius, die ons zegt niet naar deze conferentie te komen, toont aan hoe men gehoorzaamheid verkeerd kan interpreteren. Deze [brief] zegt aan degenen die hier toch aanwezig zijn dat ze ongehoorzaam geweest zijn, omdat een officiële brief hen vertelde dat ze niet mochten komen. Dan beven de mensen van schrik. Spijtig. Het [de brief] is een belediging voor een mens die een apostel is - een belediging die hem ervan moet weerhouden zijn taken te vervullen volgens zijn eigen persoonlijkheid en karakter... Iemand schort uw gezag op om uw plichten te vervullen en uw verantwoordelijkheden op te nemen... Mijn gezag hebben ze niet opgeschort. Helemaal niet. Ik ben een apostel... Als deze brief hun manier om ons te controleren voorstelt, wil dat zeggen dat zij de mensen aan wie zij zelf gezag gegeven hebben, niet vertrouwen. En dat kan zo maar niet. Dat is helemaal niet correct. Daarom zal ik graag deze brief, getekend door de Pauselijke Nuntius, naar de Heilige Vader zelf brengen... Ik zal het hem uitleggen, dat ik er [in Mexico City] geweest ben, maar ik neem er de volledige verantwoordelijkheid voor en ik aanvaard de gevolgen. En ik kan u verzekeren dat er geen gevolgen zullen zijn."183

Natuurlijk had Aartsbisschop Milingo gelijk: zijn reis naar Mexico zou geen gevolgen hebben omdat, in de realiteit, de Vaticaanse bureaucraten het gezag niet hadden om zijn aanwezigheid te verbieden of te bestraffen. Wat de nakomelingen van de apostelen betrof, waren de bureaucraten werkelijk even machteloos als de Tovenaar van Oz achter zijn dunne gordijn. Als zijn broeders bisschoppen dit zouden inzien, konden ze de angst afschudden die het Mystieke Lichaam van Christus sinds het Concilie in haar greep houdt:

    "Niemand van ons zal naar de Hemel gaan zonder een broeder of zuster om vast te houden. Ieder van ons moet uit de massa stappen en sterk genoeg in zijn eigen schoenen staan om een Christen te zijn...We gedragen ons alsof het katholieke geloof een privéaangelegenheid is. Dat is helemaal niet waar. Er moet nog veel gebeuren, zelfs al is de mogelijkheid voor de toewijding er nog niet... De wereld moet gered worden en ze moet gered worden door ieder van ons."184

Het scenario dat Aartsbisschop Milingo weergaf in zijn vurige toespraak was inderdaad somber. De Paus hangt af van zijn bisschoppen. Maar de bisschoppen zijn onderdanen geworden van de bureaucraten, in wiens agenda de boodschap van Fatima niet staat. Het lot van de Paus wat betreft de toewijding ligt dus in de handen van dezelfde bureaucraten. Ze hadden in Balamand gedecreteerd dat er geen bekering van Rusland zou plaatsvinden, en de prelaten die onder de communistische vervolging in Oost-Europa hadden geleden gehoorzaamden onmiddellijk, zonder dat het hen opviel dat het stuk papier dat hen beval de boodschap van Fatima te vergeten, helemaal geen bevel was, maar een simpel stuk papier. Het kon het Hemels decreet van Fatima niet verwerpen.

Ten dienste van de bureaucraten staan de Nuntiussen, die hun bevelen en instructies van land naar land vervoeren, naar de bisschoppen van de wereld, zoals ze gedaan hadden na Balamand. De Nuntius is de trawant van het groepje geworden - op die wijze zijn de woorden "diplomatie" en "diplomaat" slechts een schim van hun vroegere betekenis geworden, en de Nuntiussen enkel loopjongens van een werelds bedrijf.

De gevolgen kunnen zwaar en langdurig zijn. Het is één ding voor Romeinse ambtenaren om een bisschop op pensioen te sturen, maar hoe kunnen ze zich ontdoen van priesters ? Simpel. Zelfs opgeblazen lucht kan een priester onherroepelijk beschadigen, als het maar door een Nuntius aan de bisschop afgeleverd wordt.

Hoe kunnen bisschoppen dan, in Aartsbisschop Milingos woorden, leerlingen maken van de priesters, als de bisschoppen "beven van angst" ? Hoe kunnen priesters dan leerlingen maken van de mensen, als de priesters "beven van angst" ?

Is het dan nog verwonderlijk dat de Kerk gewond en kreupel is ? In deze omstandigheden kan een kleine geprivilegieerde groep, totaal onbedreigd door het Vaticaan, wat ze ook doen, iedereen die in haar weg staat vernietigen.185

Deze keer echter had Pater Gruners weigering om de conferentie stop te zetten, de minder dan smakelijke praktijken van intimidatie en druk onthuld, die de Nuntiussen en hun bazen doorheen heel de wereld hadden uitgeoefend. Hun doel was, met de woorden van Bisschop Flores, "de mogelijkheid om de eerder vermelde conferentie te houden, te beëindigen."

In het midden van de conferentie droegen de bisschoppen de H.Mis op in de kathedraal van Mexico, waar eens het beeld van O.L.Vrouw van Guadeloupe had gestaan. Weinige plaatsen op aarde kunnen beter de staat van de huidige Kerk weergeven. Het gebouw wordt overeind gehouden door stellingen die bij de "restauraties" en "vernieuwingen" horen waar men de mond zo vol van heeft. Maar iedereen die stellingen kent, kan ogenblikkelijk besluiten dat de stellingen hier zullen blijven staan. De door mensen gemaakte structuur die ze ondersteunen, is al tot stof vergaan; ze moet alleen nog in mekaar storten. Er zou een bovennatuurlijke hand nodig zijn om dit eens zo magnifieke gebouw te herstellen en de eindeloze lagen van kunstmatige steun te verwijderen.

Om de realiteit van dit verval ten volle te begrijpen, moesten de bisschoppen alleen maar naar het centrum van de middenbeuk wandelen om er de slinger te zien hangen. Hij symboliseert ten zeerste de Kerk van vandaag. Een gigantisch verticaal gewicht, hangend van het plafond, hangt schuin en wijkt af van het perfecte centrum van zwaartekracht. De Kerk staat schuin op haar as.

Toch kan niets de gelovigen ervan weerhouden om zelfs in deze instortende kathedraal het Heilige Sacrament te vereren en op hun knieën weldaden af te smeken. Biechten, een huwelijk en een doop hadden gelijktijdig plaats te midden van een grote massa toen de bisschoppen binnenkwamen.

De macht van O.L.Vrouw wordt met kracht gedemonstreerd buiten en achter de muren van de kathedraal. Hier staan de fabelachtige "Zalen van Montezuma", op de plaats van Montezumas Grote Tempel stond waar men bij ongeveer 8.000 menselijke slachtoffers per dag het hart uitrukte terwijl ze nog leefden, om een duivelse kracht te sussen die de controle had gegrepen over de Azteekse cultuur.

Op deze plaats, waar de gemartelde culturen, geslachtofferd door de Azteken, waarschijnlijk wanhoopten, beëindigde Cortes de menselijke offers. Kort daarna, in 1531, verscheen O.L.Vrouw in Guadeloupe. Binnen enkele jaren na haar verschijning, waren 9 miljoen Mexicanen katholiek gedoopt die in de Kerk hen vervingen die door de aartsketter Luther van haar vervreemd waren in Europa. Maar de gemeenschappelijke lessen van Fatima en Mexico eindigen niet hier.

Dertig mijl ten noorden van de stad staan de piramides van Teotihuacan, zoals ze daar al lang stonden voordat de Azteken naar centraal Mexico kwamen. De geschiedenis heeft deze piramides de namen "Piramide van de Zon" en "Piramide van de Maan" toegewezen, alle twee verbonden door "de Dodenlaan". Het was inderdaad een ontnuchterend moment toen de bisschoppen naar een uitstalraam geleid werden vanwaar ze in de ruimte konden kijken waar de demonische priesters van die bloeddorstige cultuur menselijke offers brachten.

Dit is een stad van de dood. Het is ook een metafoor in steen voor onze eigen tijden, waarin de razende god van de vooruitgang dagelijks vlees en bloed eist van eens katholieke culturen. Suzanne M. Rini verklaart de parallel in een verhandeling over de huidige experimenten in de eugenetica:

    "... de menselijke ongeboren baby (vooral gewaardeerd door eugenetici) is, door de macht, wil en verbeelding van de wetenschapper 'verheven' tot de status van een levend menselijk offer in ruil voor de duivelse beloning van de geheime kennis over het menselijke leven zelf."186

We zouden even de tijd moeten nemen om de overweldigende natuur van deze parallel tot ons te laten doordringen. Kan er een meer pijnlijk voorbeeld van de gevolgen van de fouten van het atheïstische Rusland bestaan in de hele geschiedenis van deze eeuw dan de manier waarop dat rijk van het kwaad haar "gelegaliseerde" offeren van ongeboren baby's doorheen de wereld heeft verspreid, zoals Maria voorspelde in Fatima - vooral na de zogenaamde "toewijding" van 1984 ? De Azteekse strijder-priester bracht zijn offers ten minste om aan de eisen van een denkbeeldige God te voldoen. Vandaag wordt het onschuldige kind afgeslacht om aan de eisen van een kredietkaart-vakantie of een autolening te voldoen.

De hele waarheid omtrent Fatima bestaat erin dat O.L.Vrouw beloofde dit proces om te keren. Ze legde simpel en duidelijk uit hoe men hiervoor te werk moest gaan. De bekering van Rusland zou plaatshebben wanneer de Paus en de bisschoppen van de wereld samen Rusland - Rusland ! - aan Haar Onbevlekte Hart zouden toewijden. Toch is dat het enige dat men niet heeft gedaan in het tijdperk van ostpolitik en wereld-oecumenisme.

Tot zover de bewering dat Fatima afgedaan heeft. Tot zover de met een tekstverwerker geschreven "brieven van Zuster Lucia", die het tegendeel beweerden van wat ze zovele keren eerder in haar eigen handschrift had beweerd. Tot zover de illusie dat de toewijding van Rusland heeft plaatsgevonden en dat er niets meer op het spel staat in het Fatimaverhaal. Het is duidelijk dat er nooit meer op het spel heeft gestaan ! De weinige bisschoppen die de conferentie in Mexico City bijgewoond hadden, wisten dit ook.

In werkelijkheid lijkt het alsof de agenda van Mexico de grootste uitdaging voor het Vaticaan was geweest sinds de Vaticaan-Moskou overeenkomst en de Balamand verklaring de Russische orthodoxe hiërarchie en de KGB een onfeilbaar middel hadden bezorgd om de toewijding van Rusland te beletten.

*

Het is een van de kenmerken van geheime verenigingen dat niemand weet waar het bevel vandaan komt. Deze keer echter, had een Aartsbisschop de mannen bekend gemaakt die achter de campagne zaten om een eenzame priester het zwijgen op te leggen - een priester die op zich niet veel kwaad deed, in tegenstelling tot de inhoud van zijn boodschap.

In de gesloten ruimtes waar verschrikkelijke overeenkomsten gesmeed werden die de zending van de Kerk verrieden, waren er steeds mensen bereid om elke beweging die de boodschap van Fatima propageerde, te vernietigen. Dit was het gevolg van de ongeoorloofde eenheid van het atheïstische communisme en de begeleiders van de Bruid van Christus. Niets onthulde meer hun karakter dan de tactieken die ze gebruikten om de Mexico conferentie te saboteren: intimidatie, ontkenning van de vrijheid samen te komen en openlijk te spreken, belediging van de gerechtigde erfgenamen van het gezag, en altijd de vage dreiging van tuchtmaatregelen.

We hebben deze tactieken al eens eerder gezien. Zij worden gebruikt door de communistische staat en haar kroonjuweel Rusland, waar de burgers van Polen vandaag de dag op vakantie gaan om hun abortussen te verkrijgen - 13 jaren na de zogenaamde "toewijding" van Rusland in 1984.

Het communisme was gebaseerd op leugens. Het werd begeleid door de "vader van de leugen". Het drong het Vaticaan binnen door middel van leugens voor het Tweede Concilie. En het kan niet ophouden te liegen.

Tijdens een uitstap naar de Piramide van de Zon gedurende de conferentie was een herneming van de Fatima boodschap onvermijdelijk, zo dicht bij een van de grootste overwinningen van O.L.Vrouw in de geschiedenis, namelijk Haar verovering van de harten van Mexico. Het was naar Lodewijk XIV, die zichzelf de Zonnekoning noemde, dat de Heer Margaretha Maria Alacoque stuurde op 17 juni 1689 met het verzoek Frankrijk aan het Heilige Hart toe te wijden en de belofte dat Hij Frankrijk hierdoor zou redden. De Zonnekoning voldeed niet aan het verzoek. Juist honderd jaar later werd zijn kleinzoon, Lodewijk XVI, van de macht over Frankrijk beroofd en werd het land in beroering gebracht door de krachten die de Franse Revolutie ontketenden.

Lodewijk XVI bestudeerde klokken. Zijn hobby bestond erin ze in elkaar te zetten. Lodewijk zou de Tijdskoning kunnen genoemd worden. Het geluid van zijn tikkend horloge in de oude tempel-burcht terwijl hij zijn transport naar de guillotine afwachtte, moet zeker een van de meest verschrikkelijke geluiden in de geschiedenis zijn geweest. De tikkende klok van de geschiedenis kon weer gehoord worden toen de Heer in Rianjo aan Zuster Lucia zei dat de gezanten van de Kerk het voorbeeld van de Koning van Frankrijk aan het volgen waren door de uitvoering van het Hemels bevel uit te stellen, en dat ze hem bijgevolg ook "in zijn ongeluk zouden volgen".

Terwijl men deze moedige bisschoppen van over de hele wereld de piramides zag bezichtigen met deze boodschap in gedachten, moest men denken aan Bisschop Clement Kelly's grote werk over de bekering van Mexico, Blood Drenched Altars, hetgeen de woorden van Christopher Hollis over het geloof van de H. Thomas More bevatte:

    "Het kenmerk van een christen is...dat hij de verbeelding heeft om duizend of tweeduizend jaar terug te gaan in de geschiedenis. Gans zijn leven beleeft hij die opwinding die van de eerste volgelingen toen ze hoorden dat het graf leeg was. Het nieuws verbaast hem zo dat hij nooit vergeet er verrast over te zijn. En...het nieuws, als het waar is, is zo belangrijk, dat het dom zou zijn om je met iets anders bezig te houden..."187

Vandaag vertellen sommige bureaucraten in Rome ons dat katholieken zich moeten verontschuldigen voor hun verleden, hun heden en hun toekomst. Dit betekent dat ze zich ook moeten verontschuldigen voor de boodschap van Fatima, want dat de boodschap ons vertelt dat Christus Koning moet zijn en Maria Zijn Koningin. De wereld kan deze boodschap vandaag niet verdragen; we moeten daarom ophouden ze te verspreiden, en er ons voor beginnen verontschuldigen. Daarom moet de boodschap van Fatima waar ze luid genoeg verkondigd wordt, onderdrukt worden opdat de wereld ze niet zou horen.

Terug naar de hoofdpagina



Copyright 1996 - 2013 The Fatima Network